เอเชีย-แปซิฟิก: นักเดินทางเปลี่ยนใจ ท่องเที่ยวเน้นส่วนตัว ท้าทายโมเดลเดิม

ผลวิจัยใหม่ชี้ชัดว่าความนิยมในการท่องเที่ยวของชาวเอเชีย-แปซิฟิกจะเปลี่ยนไปอย่างมากในปี 2570 ซึ่งสร้างคำถามต่อภาคการท่องเที่ยวในภูมิภาค รายงานแนวโน้มปี 2027 ของโรงแรมฮิลตัน ซึ่งอ้างอิงจากการสำรวจของ Morning Consult จากนักเดินทางกว่า 5,000 คนใน 5 ประเทศทั่วเอเชีย-แปซิฟิก แสดงให้เห็นว่าผู้คนมุ่งเน้นความชอบส่วนบุคคลและต้องการทริปที่สั้นลง ซึ่งแตกต่างจากรูปแบบการเดินทางแบบเดิม

ครึ่งหนึ่งของผู้ตอบแบบสำรวจวางแผนประสบการณ์การเดินทางโดยยึดตามความชอบของตนเอง ต่างจากในอดีตที่ 60% เคยถูกกดดันให้จัดทริปตามความเห็นภายนอกหรือค่านิยมทางสังคม ข้อมูลนี้ตอกย้ำถึงการเปลี่ยนผ่านสู่การเดินทางแบบปัจเจกบุคคล การเปลี่ยนแปลงนี้ท้าทายโมเดลการท่องเที่ยวที่เคยเป็นมา โดยเฉพาะจุดหมายปลายทางที่มักรองรับการท่องเที่ยวแบบหมู่คณะหรือแพ็กเกจที่ตายตัว

สำหรับประเทศไทย ซึ่งเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวสำคัญในภูมิภาค แนวโน้มนี้อาจนำไปสู่การปรับกลยุทธ์ โครงสร้างพื้นฐานด้านการท่องเที่ยวของไทยมักรองรับกลุ่มใหญ่และแพ็กเกจพักยาวที่มีรูปแบบตายตัว การหันไปเน้นความชอบส่วนตัวและระยะเวลาพำนักที่อาจสั้นลง อาจลดการใช้จ่ายต่อคนของผู้มาเยือนในส่วนของที่พักและทัวร์ที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ขณะเดียวกันก็เพิ่มความต้องการประสบการณ์ที่ยืดหยุ่นและปรับแต่งได้ตามใจ IATA (2024) สังเกตว่าผู้โดยสารต้องการความสะดวกสบายและเทคโนโลยีที่ช่วยให้กระบวนการต่างๆ ดีขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับความต้องการควบคุมการเดินทางด้วยตนเองที่มากขึ้น

อย่างไรก็ตาม มีข้อโต้แย้งว่าการให้ความสำคัญกับความเป็นอยู่ที่ดีส่วนบุคคล อาจยังคงทำให้เกิดความต้องการบริการระดับพรีเมียมได้ เช่น สถานที่พักผ่อนเพื่อสุขภาพ (wellness retreats) หรือประสบการณ์ทางวัฒนธรรมที่ออกแบบเฉพาะ บริการเหล่านี้อาจชดเชยรายได้ที่หายไปจากทริปที่สั้นลงหรือขนาดกลุ่มที่เล็กลงได้ คำถามคือผู้ประกอบการจะสามารถปรับตัวตอบสนองต่อความต้องการที่เปลี่ยนไปนี้ได้เร็วพอหรือไม่ ทั้งนี้ การลงทุนในภาคโรงแรมของเอเชีย-แปซิฟิกยังคงแข็งแกร่ง โดย CBRE (2026) ระบุว่าเป็นภาคการลงทุนที่ “น่าสนใจที่สุด” ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเชื่อมั่นในอนาคตการท่องเที่ยวโดยรวมของภูมิภาค

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นยังชี้ให้เห็นว่าการตลาดและการพัฒนาผลิตภัณฑ์จะมีความซับซ้อนมากขึ้น จุดหมายปลายทางอาจต้องแบ่งกลุ่มบริการให้ละเอียดขึ้น และเข้าถึงนักเดินทางผ่านช่องทางส่วนบุคคลโดยตรง แม้ข้อมูลนี้จะเป็นเพียงสิ่งบ่งชี้ แต่ยังไม่ได้ระบุรายละเอียดทางประชากรศาสตร์ของความชอบเหล่านี้อย่างชัดเจน และยังไม่ได้ประเมินผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ในตลาดเอเชีย-แปซิฟิกที่หลากหลาย นอกจากนี้ ‘ทริปที่สั้นลง’ ยังไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจน ทำให้เกิดความคลุมเครือเกี่ยวกับระยะเวลาเฉลี่ยของการเดินทางในอนาคต

ข้อมูลปัจจุบันทำให้ผู้ประกอบการต้องประเมินบริการของตนใหม่ เพื่อพิจารณาผลกระทบต่อการกระจายรายได้และความยืดหยุ่นในการดำเนินงาน ผลลัพธ์สำหรับธุรกิจการท่องเที่ยวจำนวนมากจะขึ้นอยู่กับความสามารถในการเปลี่ยนจากกลยุทธ์ที่เน้นตลาดทั่วไปไปสู่บริการที่เจาะจงมากขึ้นและขับเคลื่อนด้วยความชอบส่วนบุคคล