ห้องเรียนที่เงียบงัน: การตัดขาดจากดิจิทัลของเม็กซิโกและเสียงสะท้อนที่กว้างขึ้นในเอเชีย

ตามพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีเชนบัมแห่งเม็กซิโก ซึ่งเป็นผลจากการตกลงร่วมกันระหว่างหน่วยงานการศึกษาของรัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่น จะมีการห้ามใช้โทรศัพท์มือถือและแท็บเล็ตในโรงเรียนประถมและมัธยมทั่วประเทศในไม่ช้า โรงเรียนมัธยมปลายได้รับอิสระในการกำหนดข้อจำกัดของตนเอง คำสั่งนี้ซึ่งจะมีผลบังคับใช้สามสิบวันหลังจากการประกาศอย่างเป็นทางการ ถือเป็นการเลือกที่ชัดเจนเกี่ยวกับลักษณะของสภาพแวดล้อมการเรียนรู้

มาตรการนี้เป็นการตอบสนองเชิงนโยบายต่อความท้าทายสมัยใหม่ที่เฉพาะเจาะจง นั่นคือการมีอยู่ของดิจิทัลที่แพร่หลายในพื้นที่ที่แต่เดิมถูกกำหนดโดยการมีส่วนร่วมที่มุ่งเน้นและโดยตรง แม้ว่าบริบทเฉพาะของเม็กซิโกจะรวมถึงการประชุมล่าสุดระหว่างประธานาธิบดีเชนบัมและผู้ว่าการรัฐชิวาวา มารู คัมโปส เพื่อหารือเรื่องความมั่นคง และข้อกล่าวหาเรื่องการแทรกแซงของสหรัฐฯ ในความรุนแรงที่ซินาโลอา แต่นโยบายโรงเรียนนี้มีความแตกต่างออกไป มันสร้างขอบเขตที่ชัดเจน การแยกทางกายภาพและเวลาของโลกดิจิทัลออกจากพื้นที่พัฒนาการของวัยเด็กและวัยรุ่น นี่ไม่ใช่แค่การจัดการสิ่งรบกวนเท่านั้น แต่เป็นการกำหนดว่าโรงเรียนต้องการอะไรจากนักเรียน: การมีอยู่ที่ไม่แบ่งแยก ความสนใจที่มุ่งเน้นไปที่สภาพแวดล้อมโดยรอบและปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์

ลองนึกภาพวันเรียนเหมือนการเดินทางประเภทหนึ่ง ที่ซึ่งสายรัดดิจิทัลถูกตัดขาดที่ประตู สำหรับเด็กๆ ที่มาถึงห้องเรียนที่จัดรูปแบบใหม่เหล่านี้ ความคาดหวังจะเปลี่ยนไป ภูมิทัศน์ภายนอกโดยรอบ ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นและครู วัสดุการเรียนรู้ทางกายภาพ กลายเป็นสิ่งกระตุ้นหลัก การมีอยู่จริงที่ถูกบังคับนี้อาจส่งเสริมการสังเกตในรูปแบบที่แตกต่างกัน ความตระหนักรู้ที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับพลวัตทางพื้นที่และสังคมในห้องเรียนโดยทันที มันเป็นการตัดสินใจที่ ในการถอดถอนอุปกรณ์ที่แพร่หลายออกไปอย่างเงียบๆ ได้ปรับเปลี่ยนความต้องการที่วางอยู่บนจิตใจของเยาวชน

ทว่า การไม่มีเทคโนโลยีก็มาพร้อมกับชุดของความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้น การประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ มาริโอ เดลกาโด ไม่ได้ให้รายละเอียดว่าการห้ามนี้อาจส่งผลกระทบต่อแนวทางการสอนที่รวมเครื่องมือดิจิทัลอย่างไร และไม่ได้กล่าวถึงผลกระทบด้านลอจิสติกส์สำหรับโรงเรียนในภูมิภาคต่างๆ จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่กว้างขึ้นไปสู่ความรู้ดิจิทัลปะทะกับนโยบายระดับชาติของการตัดขาดจากดิจิทัลในช่วงปีแห่งการก่อร่างสร้างตัว? แม้ว่าเจตนาอาจเป็นการลดสิ่งรบกวนและส่งเสริมการมีส่วนร่วมโดยตรง แต่ศักยภาพในการเกิดช่องว่างทางการศึกษาระหว่างนักเรียนในโรงเรียนรัฐบาลและนักเรียนในสถาบันเอกชนที่มีนโยบายแตกต่างกันอาจเกิดขึ้น คำถามยังคงอยู่ว่าการตัดขาดที่ถูกบังคับ ไม่ว่าจะด้วยเจตนาดีเพียงใด จะเตรียมความพร้อมให้นักเรียนสำหรับโลกที่พึ่งพาความคล่องแคล่วทางดิจิทัลนอกประตูโรงเรียนมากขึ้นอย่างเต็มที่หรือไม่

จากห้องเรียนที่พลุกพล่านในกรุงเทพฯ ไปจนถึงหมู่บ้านห่างไกลในลาว การต่อสู้เพื่อบูรณาการหรือควบคุมเทคโนโลยีในการศึกษาเป็นประเด็นร่วมกันทั่วทั้งภูมิภาคแปซิฟิก เม็กซิโกจึงเสนอตัวอย่างที่ชัดเจนของประเทศที่เลือกที่จะกำหนดพื้นที่การศึกษาของตนด้วยการลบออกมากกว่าการเพิ่มเติม เป็นการประกาศที่ชัดเจนเกี่ยวกับคุณค่าที่รับรู้ของวัยเด็กที่ปราศจากการเชื่อมต่อ ความพยายามที่จะเรียกคืนความสนใจบางประเภทในโลกที่แบ่งแยกมันอย่างต่อเนื่อง ห้องเรียนที่เงียบสงบของเม็กซิโกจะกลายเป็นจุดสังเกตว่าคำสั่งดังกล่าวเปลี่ยนแปลงความต้องการที่วางอยู่บนพลเมืองที่อายุน้อยที่สุดอย่างไร และความสนใจแบบใดที่ความต้องการเหล่านั้นจะก่อให้เกิด