การแข่งเรือใบและการแสวงหาโอกาสทางเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก

การแข่งขัน Round Britain and Ireland Race ครบรอบ 50 ปี ซึ่งครอบคลุมระยะทาง 1,805 ไมล์ทะเล มีเรือ 32 ลำ และนักเดินเรือ 182 คนจาก 5 ทวีป ได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2569 รายงานโดย Sail World Asia ระบุถึงขนาดของงานนี้ แต่ไม่ได้กำหนดความเกี่ยวข้องกับตลาดที่ห่างไกลอย่างประเทศไทยหรือภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกโดยเนื้อแท้

การแข่งขันเรือใบระยะไกลขนาดใหญ่เป็นการดำเนินงานด้านโลจิสติกส์ที่ซับซ้อน ต้องอาศัยโครงสร้างพื้นฐาน การสนับสนุนลูกเรือ และการลงทุนทางการเงินจำนวนมากจากผู้เข้าร่วม การรวมตัวของกิจกรรมดังกล่าว ซึ่งโดยปกติอยู่ในยุโรปและอเมริกาเหนือ มีความสัมพันธ์โดยตรงกับอุตสาหกรรมทางทะเลที่มั่นคง บริการสนับสนุน และจำนวนเจ้าของเรือยอชต์และผู้ประกอบการจำนวนมาก สิ่งเหล่านี้คือกลไกทางเศรษฐกิจที่หลักเศรษฐกิจท่าเรือพิจารณา นอกเหนือจากพิธีการเฉลิมฉลอง

สำหรับเอเชียแปซิฟิก คำถามไม่ได้อยู่ที่ว่าการแข่งขันแต่ละรายการน่าสนใจหรือไม่ แต่อยู่ที่ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจที่สร้างขึ้นสำหรับประเทศเจ้าภาพ ภูมิภาคนี้ได้ลงทุนในการพัฒนาท่าจอดเรือและส่งเสริมการท่องเที่ยวเรือยอชต์ อย่างไรก็ตาม มูลค่าที่ได้จากการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเมื่อเทียบกับการพัฒนาระบบนิเวศการเดินเรือที่ยั่งยืนยังคงแตกต่างกัน งานขนาดใหญ่ แม้จะนำพานักท่องเที่ยวชั่วคราวมาสู่พื้นที่ แต่ก็ไม่ได้หมายถึงการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานระยะยาวหรือการเติบโตของอุตสาหกรรมท้องถิ่นโดยอัตโนมัติ การมุ่งเน้นไปที่จำนวนผู้เข้าร่วม แม้จะน่าประทับใจ แต่ก็ละเว้นการวิเคราะห์ต้นทุนและผลประโยชน์สำหรับเศรษฐกิจรอบข้าง

แรงจูงใจสำหรับรัฐบาลในภูมิภาคในการเป็นเจ้าภาพหรือสนับสนุนกิจกรรมการเดินเรือมักผูกติดอยู่กับรายได้จากการท่องเที่ยวและการเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ อย่างไรก็ตาม การกระตุ้นเศรษฐกิจที่เฉพาะเจาะจงจากกิจกรรมต่างๆ เช่น Round Britain and Ireland Race หากมีการจำลองในเอเชียแปซิฟิก จะขึ้นอยู่กับความสามารถของท้องถิ่นในการรองรับและให้บริการความต้องการ ซึ่งรวมถึงการสนับสนุนทางเทคนิค สิ่งอำนวยความสะดวกในการบำรุงรักษา และบริการเสริมสำหรับกองเรือที่มีลักษณะเป็นชั่วคราว หากปราศจากอุตสาหกรรมท้องถิ่นที่แข็งแกร่ง ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจส่วนใหญ่จะตกอยู่กับห่วงโซ่อุปทานระหว่างประเทศ

ประเทศไทย เช่น ได้วางตำแหน่งตัวเองเป็นจุดหมายปลายทางสำหรับการเดินเรือยอชต์ อย่างไรก็ตาม หลักเศรษฐกิจท่าเรือสำหรับกิจกรรมขนาดใหญ่นี้ต้องการมากกว่าแค่ผืนน้ำที่สวยงาม แต่ยังต้องประเมินความจุของท่าจอดเรือที่มีอยู่ ประสิทธิภาพด้านศุลกากร และการมีอยู่ของแรงงานทางทะเลที่มีทักษะ ตัวชี้วัด 'การเปิดตัว' ของงาน ซึ่งเป็นจำนวนเรือและนักเดินเรือ แสดงถึงการเข้าร่วม ไม่ใช่ผลกำไรสำหรับภูมิภาคเจ้าภาพ ประเด็นหลักสำหรับประเทศในเอเชียแปซิฟิกยังคงเป็นการเปลี่ยนการมองเห็นที่เกิดจากกิจกรรมให้เป็นมูลค่าทางเศรษฐกิจที่ยั่งยืน ซึ่งต้องใช้การลงทุนที่ตรงเป้าหมายในบริการทางทะเล แทนที่จะพึ่งพาการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเพียงอย่างเดียว

### การเปลี่ยนผ่านทางเศรษฐกิจ

เพื่อก้าวข้ามผลกระทบชั่วคราวของกิจกรรมเพียงครั้งเดียว เอเชียแปซิฟิกจะต้องพิจารณาการลงทุนระยะยาวที่จำเป็นในการสร้างอุตสาหกรรมการเดินเรือยอชต์ที่พึ่งพาตนเองได้ ซึ่งรวมถึงการพัฒนาขีดความสามารถในการต่อเรือ สิ่งอำนวยความสะดวกในการบำรุงรักษาและซ่อมแซม และโครงการฝึกอบรมสำหรับผู้เชี่ยวชาญทางทะเล ความสามารถในการให้บริการ ไม่ใช่แค่เป็นเจ้าภาพกองเรือระหว่างประเทศ เป็นปัจจัยสำคัญทางเศรษฐกิจที่แตกต่างกัน หากไม่มีสิ่งนี้ ภูมิภาคนี้จะทำหน้าที่เป็นเพียงจุดแวะพักชั่วคราว แทนที่จะเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ

ในทางกลับกัน ข้อโต้แย้งที่สำคัญคือ กิจกรรมที่มีชื่อเสียงสร้างการเปิดเผย ดึงดูดการลงทุนในอนาคตและการจราจรของเรือยอชต์ส่วนตัว การเปิดเผยนี้สามารถเป็นตัวเร่ง แต่การเปลี่ยนไปสู่ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่เป็นรูปธรรมนั้นไม่รับประกัน งบประมาณของสหราชอาณาจักรปี 2568 ซึ่งจัดสรรเงินทุนสำหรับภาคส่วนต่างๆ ไม่ได้ระบุรายการเฉพาะสำหรับการใช้ประโยชน์จากกิจกรรมกีฬาเฉพาะทางในระดับนานาชาติ ซึ่งชี้ให้เห็นว่ากลยุทธ์ทางเศรษฐกิจในวงกว้างมีความสำคัญกว่า มากกว่าการมุ่งเน้นเฉพาะการแข่งขันเรือใบ

แนวโน้มสำหรับประเทศในเอเชียแปซิฟิกที่ต้องการรวมเข้ากับเศรษฐกิจการเดินเรือยอชต์ระดับโลกขึ้นอยู่กับความสามารถในการพัฒนาอุตสาหกรรมสนับสนุนทางทะเลที่ครอบคลุม หากไม่มีสิ่งนี้ ภูมิภาคนี้มีความเสี่ยงที่จะยังคงเป็นผู้ชมมากกว่าเป็นผู้เล่นหลักในกระแสเศรษฐกิจของกีฬา ผลลัพธ์ในตอนนี้ขึ้นอยู่กับว่าการลงทุนให้ความสำคัญกับโครงสร้างพื้นฐานที่ยั่งยืนมากกว่าความตื่นเต้นชั่วคราว