ประสบการณ์ที่รังสรรค์ ไม่ใช่โครงสร้างพื้นฐานสาธารณะ คือนิยามของการขยายตัวของ Trip.Gourmet

Trip.Gourmet แบรนด์ร้านอาหารของ Trip.com Group ได้เฉลิมฉลองครบรอบทศวรรษของการดำเนินงานเมื่อวันที่ 8 กันยายน ที่สิงคโปร์ ในงานมีการประกาศผลผู้ชนะในรายการ Fine Dining List ประจำปี 2027 โดยแบ่งสถานประกอบการออกเป็นสามระดับคือ Black Diamond, Diamond และ Platinum ในปีนี้ รายการดังกล่าวรวมสถานที่ต่างๆ ใน 40 ประเทศ

การขยายตัวนี้ส่งสัญญาณถึงกลยุทธ์เชิงพาณิชย์ที่มุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์ที่มีมูลค่าสูงและเฉพาะเจาะจง การจัดแบ่งเป็นสามระดับ — Black Diamond, Diamond และ Platinum — กำหนดลำดับชั้นของความโดดเด่นอย่างชัดเจน ระบบนี้ถูกออกแบบมาเพื่อแบ่งกลุ่มและให้รางวัลแก่ประสบการณ์การรับประทานอาหารประเภทหนึ่ง ซึ่งมักจะโดดเด่นด้วยความเป็นเอกสิทธิ์ การเน้นที่ “สิทธิพิเศษสำหรับสมาชิก” ตอกย้ำแนวทางนี้ การเข้าถึงประสบการณ์การรับประทานอาหารที่คัดสรรมาเหล่านี้กลายเป็นคุณสมบัติของการเป็นสมาชิก ไม่ใช่การมีส่วนร่วมในภูมิทัศน์อาหารของเมืองหรือประเทศในวงกว้าง

การเน้นการรับประทานอาหารชั้นเลิศ ซึ่งนำเสนอเป็น “จุดโฟกัส” สำหรับผู้คน ทำให้การบริการเป็นสินค้าบริโภคที่หรูหรา ซึ่งแตกต่างจากโครงสร้างพื้นฐานที่เปิดเผยต่อสาธารณะซึ่งเป็นประโยชน์ต่อประชากรในวงกว้าง แม้ว่านักท่องเที่ยวในเอเชียแปซิฟิกจะถูกอธิบายว่า “กำลังให้นิยามใหม่ของความสุขในการพักผ่อน” แต่นิยามใหม่นี้ดูเหมือนจะสอดคล้องกับข้อเสนอสุดพิเศษมากกว่าการเข้าถึงในวงกว้าง ภูมิภาคนี้มีการเติบโตของการท่องเที่ยว โดย Hilton กล่าวว่าประเทศในเอเชียที่ไม่ระบุชื่อเป็น “ตลาดการท่องเที่ยวที่เติบโตเร็วที่สุด” และเวียดนามกลายเป็นตลาดที่ทำผลงานได้ดีเยี่ยมสำหรับ IHG การใช้จ่ายในการเดินทางเพื่อธุรกิจในเอเชียแปซิฟิกยังคาดว่าจะนำตลาดโลกในปี 2026 แนวโน้มเหล่านี้บ่งชี้ถึงการเพิ่มขึ้นอย่างกว้างขวางของกิจกรรมการเดินทาง แต่กลยุทธ์ของ Trip.Gourmet ได้เจาะตลาดเฉพาะกลุ่มระดับสูง

ความท้าทายสำหรับเมืองต่างๆ เช่น กรุงเทพฯ และภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกในวงกว้าง อยู่ที่ความสมดุลระหว่างการสร้างสรรค์วัฒนธรรมอาหารที่มีชีวิตชีวาและเข้าถึงได้ กับการตอบสนองต่อกลุ่มตลาดที่กำหนดโดยสิทธิพิเศษส่วนตัว ระบบของรายการ Fine Dining List ไม่ได้ลงทุนโดยตรงในองค์ประกอบพื้นฐานของฉากอาหารที่หลากหลาย: ตลาดท้องถิ่น อาหารริมทาง หรือร้านอาหารที่เน้นชุมชน แต่กลับทำให้ส่วนหนึ่งของการรับประทานอาหารที่เป็นส่วนตัวและมักจะแยกออกจากกันนั้นได้รับการยอมรับ

แม้ว่าแนวทางนี้จะดึงดูดมูลค่าจากตลาดการท่องเที่ยวที่เติบโต โดยเฉพาะอย่างยิ่งตลาดที่มีการเดินทางเพื่อธุรกิจและการมีส่วนร่วมในเมืองรองเพิ่มขึ้น แต่ก็เสี่ยงที่จะสร้างความแตกแยก รายการนี้ยอมรับความเป็นเลิศภายในพารามิเตอร์ที่กำหนดเอง แต่ไม่ได้มีส่วนช่วยโดยเนื้อแท้ต่อความยืดหยุ่นหรือความถูกต้องของเอกลักษณ์ทางอาหารของเมือง คำถามยังคงอยู่: การมุ่งเน้นไปที่รายการอาหารชั้นเลิศที่มีการแบ่งระดับและสิทธิพิเศษของสมาชิกนั้น สนับสนุนสุขภาพทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจในระยะยาวของภูมิทัศน์อาหารของภูมิภาค หรือเป็นเพียงการดึงเอาผลประโยชน์จากมันเท่านั้น?