การจัดการขยะในเมืองของเอเชียแปซิฟิกเผชิญแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจากความเสี่ยงทางสภาพภูมิอากาศ

รายงานดินถล่มที่กองขยะขนาดใหญ่ในเมืองโคนากรี ประเทศกินี ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไป 30 ราย หลังเกิดฝนตกหนัก เน้นย้ำถึงจุดตัดที่สำคัญและมักถูกมองข้ามระหว่างการพัฒนาเมือง การจัดการขยะ และความเปราะบางทางสภาพภูมิอากาศ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่รัฐบาลประกาศแผนการย้ายบ่อขยะ สะท้อนให้เห็นถึงรูปแบบของการตอบสนองทางนโยบายแบบตั้งรับต่อความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อมที่มีมาอย่างยาวนาน.

แม้สถานการณ์โดยตรงจะจำเพาะเจาะจงกับแอฟริกาตะวันตก แต่ความท้าทายพื้นฐานกลับสะท้อนไปทั่วภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก การขยายตัวของเมืองอย่างรวดเร็วในหลายเมืองในเอเชียนำไปสู่การเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณของปริมาณขยะมูลฝอย ข้อมูลแสดงให้เห็นอย่างสม่ำเสมอว่าอัตราการเกิดขยะเป็นหนึ่งในอัตราที่สูงที่สุดในโลกในภูมิภาคนี้ โครงสร้างพื้นฐานการกำจัดขยะที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับศูนย์กลางเมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็ว มักจะล้าหลังกว่าอัตราการพัฒนาในอดีต เมืองหลายแห่งพึ่งพาบ่อขยะแบบเปิดหรือบ่อขยะที่ไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม ซึ่งเช่นเดียวกับที่โคนากรี มีความอ่อนไหวต่อปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม เช่น ฝนตกหนักและความเคลื่อนไหวของแผ่นดินไหว ในประเทศไทย กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อมรายงานว่า 72% ของขยะในประเทศในปี 2563 ถูกกำจัดอย่างไม่เหมาะสมหรือไม่ถูกสุขลักษณะ บ่อขยะเหล่านี้มักตั้งอยู่ใกล้ชุมชนที่อยู่อาศัยแบบไม่เป็นทางการ ก่อให้เกิดภัยคุกคามโดยตรงต่อชีวิตและสุขภาพของประชาชนเมื่อโครงสร้างความสมบูรณ์ถูกทำลายโดยเหตุการณ์สภาพอากาศ.

ความท้าทายนี้ซับซ้อนขึ้นด้วยความถี่และความรุนแรงของเหตุการณ์สภาพอากาศสุดขั้วที่เพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ฤดูฝน ดังที่เน้นย้ำในเหตุการณ์ที่กินี ก่อให้เกิดความเสี่ยงเป็นพิเศษ ทำให้ดินอิ่มตัวและลดความมั่นคงของกองขยะ รายงานการประเมินครั้งที่หกของ IPCC ระบุด้วยความมั่นใจสูงว่าเหตุการณ์ฝนตกหนักจะทวีความรุนแรงขึ้นในหลายพื้นที่ของเอเชีย เพิ่มโอกาสที่จะเกิดดินถล่มและน้ำท่วมฉับพลัน สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าเงื่อนไขที่นำไปสู่โศกนาฏกรรมโคนากรีมีแนวโน้มที่จะแพร่หลายมากขึ้น ไม่ใช่ลดลง ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกที่มีความเปราะบาง.

ผลกระทบระดับภูมิภาคสำหรับการจัดการขยะขยายไปไกลกว่าความปลอดภัยในทันที ภาระทางการเงินในการบำรุงรักษาและในที่สุดก็การฟื้นฟูพื้นที่ขยะที่ไม่เพียงพอเป็นภาระที่สำคัญ การกล่าวอ้างจากหน่วยงานท้องถิ่นในเมืองต่างๆ ของเอเชียชี้ให้เห็นว่าการจัดสรรงบประมาณสำหรับโครงสร้างพื้นฐานขยะมักจะถูกแซงหน้าด้วยปริมาณขยะที่เกิดขึ้นและค่าใช้จ่ายในการจัดซื้อที่ดินสำหรับสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่ที่ได้มาตรฐาน ยิ่งไปกว่านั้น ผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมต่อชุมชนที่อาศัยอยู่ติดกับพื้นที่เหล่านี้มีความลึกซึ้ง รวมถึงความเสี่ยงต่อสุขภาพจากมลพิษและการพลัดถิ่นที่เห็นในโคนากรี สิ่งนี้สร้างความตึงเครียดที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขระหว่างความจำเป็นสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจและความจำเป็นสำหรับการปฏิบัติทางสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน.

อย่างไรก็ตาม ข้อโต้แย้งที่มักถูกนำเสนอคือประเทศกำลังพัฒนาในเอเชียแปซิฟิกเผชิญกับความกังวลเร่งด่วนมากกว่า เช่น การพัฒนาเศรษฐกิจ การลดความยากจน และวิกฤตสุขภาพสาธารณะ จากมุมมองนี้ การลงทุนขนาดใหญ่ในการจัดการขยะขั้นสูง แม้จะเป็นที่พึงปรารถนา แต่อาจถูกมองว่าเป็นความฟุ่มเฟือยเมื่อเทียบกับความต้องการพื้นฐานอื่น ๆ นโยบายที่มุ่งเน้นโครงการเปลี่ยนขยะเป็นพลังงานหรือโครงสร้างพื้นฐานการรีไซเคิลขั้นสูง แม้จะเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มักต้องการเงินลงทุนจำนวนมากและกรอบการกำกับดูแลที่ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นในบางส่วนของภูมิภาค ภัยคุกคามทันทีจากบ่อขยะที่พังทลาย แม้จะเป็นโศกนาฏกรรม แต่อาจถูกมองว่าเป็นปัญหาเฉพาะจุดที่เฉียบพลันมากกว่าความท้าทายเชิงระบบในระดับภูมิภาคที่ต้องมีการยกเครื่องนโยบายที่ครอบคลุมและเร่งด่วน.

การตีความนี้ อย่างไรก็ตาม ละเลยลักษณะเชิงระบบของความเสี่ยง เหตุการณ์ที่โคนากรีชี้ให้เห็นว่าการชะลอการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานการจัดการขยะที่แข็งแกร่งไม่ใช่แค่การตัดสินใจทางเศรษฐกิจ แต่เป็นหนี้สินที่สะสมพร้อมกับต้นทุนมนุษย์โดยตรง ประเทศไทย เช่นเดียวกับเพื่อนบ้านในภูมิภาคหลายประเทศ เผชิญกับความท้าทายที่ทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งการปฏิบัติการจัดการขยะในอดีตมาบรรจบกับรูปแบบสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง ข้อจำกัดที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขคือการเปลี่ยนผ่านจากการจัดการวิกฤตแบบตั้งรับไปสู่การวางแผนเมืองและการกำกับดูแลขยะเชิงรุกและบูรณาการ โดยตระหนักว่าความเปราะบางทางสิ่งแวดล้อมเหล่านี้ไม่ใช่เหตุการณ์ที่แยกจากกัน แต่เป็นผลลัพธ์ที่คาดเดาได้จากนโยบายที่มีอยู่และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ.