เมนูใน Universal: เทคนิคแห่งการจดจำ ไม่ใช่การค้นพบทางอาหาร

Universal Studios Hollywood เสนอเมนูสำหรับงาน Halloween Horror Nights ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากวัฒนธรรมประชานิยม ในจำนวนนี้มีอาหารที่ได้รับแรงบันดาลใจจากลิขสิทธิ์ต่างๆ เช่น 'Stranger Things' และ 'Hello Kitty' สำหรับการวิเคราะห์ด้านอาหารนั้น เมนูที่มาจากภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลออสการ์เรื่อง 'Sinners' นั้นน่าสังเกตเป็นพิเศษ ได้แก่ 'The Juke juice', 'Pick Poor Robin Clean' และ 'pecan and whiskey bread pudding' ระเบียบวิธีนี้ชี้ให้เห็นถึงกลยุทธ์ที่ให้ความสำคัญกับการจดจำของผู้บริโภคในทันที มากกว่าการพัฒนาประสบการณ์การทำอาหารแบบใหม่ๆ

เทคนิคที่ใช้นั้นอาศัยความผูกพันของผู้บริโภคที่มีอยู่แล้วต่อทรัพย์สินทางปัญญา อาหารถูกออกแบบมาเพื่อทำให้นึกถึงภาพยนตร์หรือรายการ แทนที่จะนำเสนอในฐานะอาหารที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวด้วยคุณค่าของมันเอง 'pecan and whiskey bread pudding' เช่นนั้น สอดคล้องกับลักษณะอาหารที่ให้ความรู้สึกสบายใจ การเชื่อมโยงกับ 'Sinners' ทำหน้าที่เป็นการเสริมแต่งภายนอก ซึ่งแตกต่างจากการเล่าเรื่องรสชาติที่แท้จริง ในทำนองเดียวกัน 'The Juke juice' และ 'Pick Poor Robin Clean' ก็ตั้งชื่อเพื่อทำให้นึกถึงองค์ประกอบของเรื่องราวเฉพาะ วิธีนี้ใช้ประโยชน์จากความผูกพันทางอารมณ์ที่สร้างไว้แล้ว ทำให้อาหารทำหน้าที่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากตามธีมในสภาพแวดล้อมที่ดื่มด่ำ มากกว่าที่จะเป็นจุดดึงดูดทางอาหารหลัก

เมนูตามธีมเช่นนี้ แม้จะมีประสิทธิภาพในการดึงดูดผู้เข้าร่วมงานต่างๆ เช่น Halloween Horror Nights แต่ก็จำกัดการสำรวจทางอาหารอย่างมีนัยสำคัญ ข้อกำหนดในการเชื่อมโยงกับแบรนด์ที่เป็นที่รู้จักมักจะจำกัดทางเลือกเกี่ยวกับส่วนผสม วิธีการเตรียม และรสชาติให้เป็นไปตามที่เชื่อมโยงกับเนื้อหาต้นฉบับได้อย่างง่ายดาย 'pecan and whiskey bread pudding' ที่เชื่อมโยงกับภาพยนตร์ให้รสชาติที่คุ้นเคย แต่ความใหม่ของมันอยู่ที่การสร้างแบรนด์ล้วนๆ ต้นทุนในการรักษารูปแบบนี้คือการพึ่งพาสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาและการตลาด มากกว่าการพัฒนาฝีมือของทีมงานด้านอาหาร เมนูจึงกลายเป็นส่วนเสริมของแบรนด์ ความสำเร็จของมันวัดจากความสามารถในการเสริมสร้างทรัพย์สินทางความบันเทิง

อาจมีผู้กล่าวอ้างว่าการเชื่อมโยงตามธีมนี้มีวัตถุประสงค์เฉพาะภายในสวนสนุก ซึ่งอาหารเป็นองค์ประกอบเสริมของประสบการณ์ที่ใหญ่ขึ้นที่เน้นการแสดง เป้าหมายไม่ใช่การดำเนินงานในฐานะร้านอาหารอิสระ แต่เป็นการเสริมกิจกรรมตามฤดูกาล อย่างไรก็ตาม แม้ในกรอบนี้ โอกาสในการบูรณาการธีมที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น — ที่อาหารเองถ่ายทอดเรื่องราวผ่านเทคนิคและรสชาติ ไม่ใช่เพียงแค่ชื่อ — ก็ยังไม่ได้รับการพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน การปฏิบัติในปัจจุบันนี้ แม้จะสมเหตุสมผลในเชิงพาณิชย์สำหรับ Universal Studios Hollywood แต่ก็ชี้ให้เห็นถึงแนวโน้มที่กว้างขึ้นในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกที่บริการอาหารภายในสถานที่ท่องเที่ยวตามธีมมักให้ความสำคัญกับการจัดทำข้อตกลงใบอนุญาตมากกว่าอัตลักษณ์ทางอาหารที่ชัดเจน กลยุทธ์นี้รับประกันการจดจำได้ในทันที แต่อาจละทิ้งการมีส่วนร่วมที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นที่ฝีมือการทำอาหารที่แท้จริงสามารถนำเสนอได้ มันยังคงทิ้งข้อจำกัดหลักที่อาหารยังคงเป็นรองจากการเล่าเรื่องที่อ้างถึง มากกว่าที่จะกลายเป็นเรื่องเล่าในแบบของตัวเอง