น้ำหนักของสิ่งที่ยังไม่สร้าง: 'The Corrections' ของ Franzen และการต้านทานของจอภาพ

เมื่อ Jonathan Franzen แสดงความโล่งอกกับการตัดสินใจของ HBO ในปี 2012 ที่จะยกเลิกการดัดแปลง 'The Corrections' เขากล่าวว่าเขาได้ตีลังกาบนสนามหญ้าในซานตาครูซ การกระทำนี้ ซึ่งผู้เขียนบรรยายไว้ ไม่ใช่การเฉลิมฉลองความล้มเหลว แต่เป็นการยอมรับความท้าทายเชิงโครงสร้างที่แก้ไขไม่ได้ Franzen เองได้ร่วมเขียนบทสำหรับโครงการของ HBO ซึ่งการมีส่วนร่วมนี้ ตามที่เขากล่าวไว้ ไม่สามารถเชื่อมช่องว่างระหว่างความซับซ้อนทางวรรณกรรมและความต้องการของโทรทัศน์ได้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ HBO “ถูกกันออกไปจากกระบวนการพัฒนา”

นวนิยายเรื่องนี้ ซึ่ง Franzen บรรยายว่าเป็น “หนังสือเล่มใหญ่ที่มีโครงเรื่องซับซ้อน” เคยต้านทานความพยายามในการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์มาก่อน เนื่องจากขนาดและความซับซ้อนของการเล่าเรื่องที่มีอยู่ในตัว ผู้เขียนเชื่อว่า “เป็นไปไม่ได้ที่จะย่อ” ผลงานของเขาให้เป็นภาพยนตร์ขนาดยาว บ่งชี้ถึงความไม่เข้ากันโดยพื้นฐานระหว่างรูปแบบของต้นฉบับกับศักยภาพของสื่อเป้าหมาย การต่อต้านนี้ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่ไม่เหมือนใคร แต่สะท้อนถึงความท้าทายที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ในโครงการสถาปัตยกรรมที่แนวคิด ซึ่งเป็นไปได้บนกระดาษ ต้องเผชิญกับความแข็งกระด้างของสถานที่ วัสดุ หรือกรอบการกำกับดูแล วิสัยทัศน์เริ่มต้น มักจะกว้างขวางและไม่ประนีประนอม ต้องเผชิญกับชุดของแรงที่แตกต่างกันในการทำให้เป็นจริง

บันทึกของ Franzen ชี้ให้เห็นว่าความผิดพลาดที่สำคัญคือการขาดความเข้าใจในข้อกำหนดการดำเนินงานเฉพาะของโทรทัศน์ ความพยายามในการแปลวิสัยทัศน์ทางศิลปะที่ไม่เหมือนใครโดยไม่มีการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่กับตรรกะที่แท้จริงของสื่อใหม่ — ตรรกะที่ถูกกำหนดโดยวงจรการผลิต ความคาดหวังของผู้ชม และแรงกดดันทางการค้า — นำไปสู่ทางตัน นี่คือความตึงเครียดที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ในงานออกแบบ: ความปรารถนาเพื่อความบริสุทธิ์ของรูปแบบมักจะปะทะกับความจำเป็นในการใช้งานของสภาพแวดล้อมสุดท้าย ในบริบทนี้ นวนิยายทำหน้าที่เป็นโครงสร้างทางทฤษฎี ในขณะที่การดัดแปลงสำหรับจอภาพทำหน้าที่เป็นสภาพแวดล้อมที่ถูกสร้างขึ้น

ความล้มเหลวซ้ำๆ ในการนำ 'The Corrections' ขึ้นสู่จอภาพ แม้จะมียอดขายสูงและได้รับการวิจารณ์ที่ดี แสดงให้เห็นถึงข้อจำกัดพื้นฐาน: โครงสร้างทางปัญญาหรือความคิดสร้างสรรค์ที่แข็งแกร่งบางอย่างไม่สามารถปรับเปลี่ยนให้เข้ากับรูปแบบของการทำให้เป็นจริงได้ทุกรูปแบบ จอภาพ เช่นเดียวกับสถานที่ทางกายภาพ กำหนดพารามิเตอร์ของตัวเอง ซึ่งไม่เพียงแต่เรียกร้องการลดขนาด แต่ยังเป็นการประเมินใหม่ทั้งหมดของพื้นที่และการเล่าเรื่อง การสังเกตของผู้เขียนถึงความพยายามในการดัดแปลงที่ล้มเหลวเพราะ “เราไม่รู้วิธีการทำทีวี” เป็นคำกล่าวที่ชัดเจนถึงความขัดแย้งเชิงระบบนี้ เน้นย้ำว่าความสมบูรณ์ของผลงานต้นฉบับสามารถรักษาไว้ได้ก็ต่อเมื่อมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งและเคารพสื่อที่จะถ่ายทอดไป ซึ่งเป็นหลักการที่ใช้ได้กับการนำเสนอเรื่องราวที่ซับซ้อนเช่นเดียวกับการก่อสร้างอาคารบนที่ดินในเมืองที่ท้าทาย ดังนั้น การตีลังกาจึงเป็นช่วงเวลาที่สถาปนิกของการเล่าเรื่องยอมรับข้อจำกัดของภูมิประเทศ โดยเลือกที่จะรักษาสิ่งก่อสร้างดั้งเดิมไว้ แทนที่จะบังคับให้มีการดัดแปลงที่ไม่สามารถใช้งานได้