โครงการคืนเงินค่าเช่าในเอเชีย เผชิญกับความเป็นจริงด้านที่อยู่อาศัย

กลไกทางการเงินใหม่ในแคนาดาชื่อ Zown กำลังให้ความหวังแก่ผู้เช่าในการสะสมเงินดาวน์ บริษัทสัญชาติแคนาดาที่มีฐานในโตรอนโต ซึ่งเป็นผู้ดำเนินธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มีประสบการณ์ ได้เปิดตัวแอปพลิเคชันในสัปดาห์นี้ โดยเปิดโอกาสให้ผู้เช่าที่มีคุณสมบัติเหมาะสมสามารถรับเงินคืนได้สูงสุดถึงร้อยละแปดของค่าเช่ารายเดือน ซึ่งเงินส่วนนี้จะถูกจัดสรรไว้สำหรับการซื้อบ้านในอนาคต รูปแบบนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อแก้ปัญหาความยากลำบากในการเก็บเงินดาวน์ขณะที่ยังคงต้องจ่ายค่าเช่ารายเดือน ซึ่งได้ดึงความสนใจไปสู่ความท้าทายเชิงโครงสร้างของราคาที่อยู่อาศัยที่เข้าถึงได้ง่ายในภูมิภาคอื่น ๆ

Rishard Rameez ผู้ก่อตั้งและซีอีโอของ Zown กล่าวว่า สำหรับชาวแคนาดาหนุ่มสาวจำนวนมาก ค่าเช่าถือเป็น “การทำธุรกรรมครั้งแรกและใหญ่ที่สุดในแต่ละเดือน” ข้อสังเกตนี้เป็นจริงในหลายศูนย์กลางเมืองใหญ่ทั่วเอเชีย ซึ่งตลาดอสังหาริมทรัพย์มีลักษณะเฉพาะคือมีอุปสรรคในการเข้าถึงที่สูง และมักถูกกดดันจากการเก็งกำไร แรงจูงใจหลักที่ Zown เสนอ — การเปลี่ยนส่วนหนึ่งของค่าเช่าให้เป็นสินทรัพย์ในอนาคต — มีเป้าหมายเพื่อลดความตึงเครียดพื้นฐานสำหรับผู้ที่ต้องการเป็นเจ้าของบ้าน นั่นคือการจ่ายค่าเช่าทุกงวดเป็นการสูญเสียเงินทุนที่อาจนำไปสร้างมูลค่าในสินทรัพย์ได้

อย่างไรก็ตาม แนวทางของแคนาดาอาศัยโครงสร้างพื้นฐานทางการเงินและความสมบูรณ์ของตลาดที่เฉพาะเจาะจง ความสามารถในการติดตามและจัดสรรการจ่ายค่าเช่า แล้วแปลงเป็นเงินดาวน์ที่มีความสำคัญ ต้องอาศัยการบูรณาการระหว่างแพลตฟอร์มด้านอสังหาริมทรัพย์ สถาบันการเงิน และอาจรวมถึงสิ่งจูงใจจากภาครัฐ ซึ่งไม่ได้มีอยู่ทั่วไปในทุกภูมิภาค สำหรับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก และประเทศไทยโดยเฉพาะ ความเป็นไปได้ในการนำรูปแบบดังกล่าวมาใช้จึงเป็นที่น่าสงสัย ตลาดเช่าในหลายเมืองของเอเชียมีความเป็นทางการน้อยกว่า มีเจ้าของบ้านรายบุคคลจำนวนมาก และระบบนิเวศสำหรับการรายงานเครดิตหรือการรวมยอดการจ่ายค่าเช่าที่ยังไม่เป็นมาตรฐาน

แม้ว่าแนวคิดการกระตุ้นให้เกิดการออมเพื่อเงินดาวน์จะน่าสนใจ โดยเฉพาะในตลาดที่ราคาบ้านแซงหน้าการเติบโตของค่าจ้างอย่างต่อเนื่อง แต่คำถามยังคงอยู่: ใครคือผู้ให้ทุนสนับสนุนกลไกการคืนเงินนี้ในท้ายที่สุด? หากเงินคืนร้อยละแปดมาจากรายได้ค่าเช่าที่มีอยู่เดิม นั่นหมายถึงอัตรากำไรที่ลดลงสำหรับเจ้าของทรัพย์สิน หรือการเพิ่มค่าเช่าโดยปริยายเพื่อครอบคลุมสิ่งจูงใจ ซึ่งสุดท้ายภาระก็จะตกอยู่กับผู้เช่าในรูปแบบอื่น หากได้รับทุนจากสถาบันการเงินภายนอก ผลตอบแทนจากการลงทุนของพวกเขาจะต้องมีเหตุผลที่ชัดเจน ข้อมูลปัจจุบันไม่ได้ระบุแหล่งเงินทุนนอกเหนือจากคำกล่าวอ้างของบริษัท ทำให้คำถามทางเศรษฐกิจยังคงไม่ได้รับคำตอบ

นอกจากนี้ ความสำเร็จของโครงการดังกล่าวในเอเชียจะขึ้นอยู่กับสภาพตลาดท้องถิ่นและกรอบการกำกับดูแลเป็นอย่างมาก ตัวอย่างเช่น ในประเทศไทย ประชากรจำนวนมากอาจประสบปัญหาในการปฏิบัติตามเกณฑ์ “ผู้เช่าที่มีคุณสมบัติเหมาะสม” หากเกณฑ์เหล่านั้นเชื่อมโยงกับประวัติเครดิตอย่างเป็นทางการหรือเกณฑ์รายได้ขั้นต่ำที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลาดตะวันตก เศรษฐกิจนอกระบบมีบทบาทสำคัญกว่า และการเข้าถึงบริการธนาคารแบบดั้งเดิมอาจจำกัดสำหรับบางกลุ่ม การนำระบบที่คล้ายกันมาใช้จะต้องปรับให้เข้ากับความเป็นจริงที่ละเอียดอ่อนเหล่านี้ แทนที่จะเพียงแค่จำลองโซลูชันของแคนาดาเท่านั้น ปัจจัยสำคัญสำหรับโครงการดังกล่าวใดๆ ยังคงอยู่ที่ความเป็นไปได้ทางเศรษฐกิจและกลไกในการส่งมอบผลประโยชน์โดยไม่สร้างแรงกดดันทางการเงินใหม่ให้กับทั้งผู้เช่าหรือเจ้าของทรัพย์สิน