ตลาดแรงงานในภูมิภาคเผชิญความเสี่ยงจากแนวโน้มการใช้ยาเสพติดที่คงอยู่

รายงานการเพิ่มขึ้นของการใช้ยาเสพติดในกลุ่มผู้หญิงที่รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ซึ่งเป็นผลมาจากอิทธิพลของคู่ครองและความเชื่อว่าช่วย ‘ลดหน้าท้อง’ และ ‘เพิ่มพลังงาน’ นั้น บ่งชี้ถึงความท้าทายทางเศรษฐกิจสำหรับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก แม้ว่าข้อกังวลด้านสาธารณสุขจะเป็นเรื่องเร่งด่วน แต่การเสื่อมถอยของทุนมนุษย์และการมีส่วนร่วมในกำลังแรงงานได้สร้างต้นทุนทางเศรษฐกิจโดยตรง ต้นทุนนี้ขยายไปเกินกว่าตัวบุคคลที่เกี่ยวข้องและส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจในวงกว้าง

ข้อมูลทางการเงินและเอกสารนโยบายมักเน้นย้ำถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจมหภาคของการแพร่ระบาดยาเสพติด ความพยายามในการแก้ไขปัญหาสาธารณสุขในวงกว้าง เช่นที่องค์การสหประชาชาติได้ดำเนินการในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในปี 2020 เพื่อ ‘ควบคุม’ การแพร่ระบาดของโควิด-19 แสดงให้เห็นถึงการรับรู้ถึงความท้าทายในวงกว้างที่ส่งผลต่อเสถียรภาพของภูมิภาค การใช้ยาเสพติดที่เพิ่มขึ้นส่งผลโดยตรงต่อประสิทธิภาพแรงงานที่ลดลง ค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพที่สูงขึ้น และโอกาสในการจ้างงานที่ลดลง สำหรับเศรษฐกิจเช่นมาเลเซีย ที่แรงงานบางส่วนมีความเปราะบางอยู่แล้ว แนวโน้มดังกล่าวจะยิ่งเพิ่มแรงกดดันที่มีอยู่ การใช้ยาเสพติดที่รายงานในกลันตัน ซึ่งขับเคลื่อนด้วยประโยชน์ที่รับรู้ได้ แทนที่จะเป็นวัตถุประสงค์เพื่อสันทนาการที่ชัดเจน บ่งชี้ว่ากลุ่มประชากรนี้กำลังมองหาการบรรเทาในเชิงการทำงาน ซึ่งเป็นอาการหนึ่งของความเครียดทางเศรษฐกิจได้เช่นกัน

การหยุดชะงักของตลาดแรงงาน

ผลกระทบในทันทีคือต่อบุคคล แต่ผลกระทบสะสมต่อตลาดแรงงานนั้นมีนัยสำคัญ การลดลงของแรงงานที่มีสุขภาพดีและมีผลิตภาพจะจำกัดการเติบโตทางเศรษฐกิจ หากรูปแบบที่สังเกตได้ในกลันตันเป็นตัวบ่งชี้ถึงแรงกดดันทางเศรษฐกิจและสังคมในวงกว้าง ตลาดแรงงานในภูมิภาค รวมถึงในประเทศไทย ก็เผชิญกับความเสี่ยงที่คล้ายคลึงกัน ต้นทุนของการบำบัดฟื้นฟูและการแทรกแซง แม้จำเป็น แต่ก็เบี่ยงเบนทรัพยากรที่สามารถนำไปลงทุนในการศึกษา โครงสร้างพื้นฐาน หรือการกระตุ้นเศรษฐกิจโดยตรงได้

ความท้าทายสำหรับผู้กำหนดนโยบายมีหลายมิติ การแทรกแซงที่มุ่งเน้นเพียงการบังคับใช้กฎหมายอาจไม่สามารถแก้ไขสาเหตุรากฐาน ซึ่งมักรวมถึงการขาดสิทธิทางเศรษฐกิจหรือการขาดโอกาส แม้ว่ารายงานของ Malay Mail เกี่ยวกับกลันตันจะไม่ได้ระบุแรงจูงใจทางเศรษฐกิจอย่างละเอียด แต่บริบทของการ ‘ลดหน้าท้อง’ เพื่อประโยชน์ทางกายภาพหรือพลังงานที่รับรู้ได้นั้น ชี้ให้เห็นถึงความต้องการในเชิงการทำงาน มากกว่าความต้องการเพื่อการสันทนาการโดยแท้จริง สิ่งนี้บ่งบอกว่าความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจหรือความต้องการของการใช้แรงงานในชีวิตประจำวันอาจเป็นปัจจัยที่เอื้ออำนวย การแก้ไขสัญญาณทางเศรษฐกิจเหล่านี้ เช่น อัตราการว่างงานหรือค่าแรงต่ำ อาจพิสูจน์ได้ว่ามีประสิทธิภาพมากกว่าในการบรรเทาการใช้ยาเสพติดมากกว่ามาตรการลงโทษเพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์สุดท้ายสำหรับการมีส่วนร่วมของแรงงานในภูมิภาคขึ้นอยู่กับการตอบสนองเชิงนโยบายที่ครอบคลุม ซึ่งตระหนักถึงมิติทางเศรษฐกิจของวิกฤตสาธารณสุขนี้