เสถียรภาพที่ขับเคลื่อนด้วยเหมืองแร่ของเปรู: ต้นแบบที่เปราะบางสำหรับเอเชียแปซิฟิก

ความยืดหยุ่นทางเศรษฐกิจของเปรูท่ามกลางความไม่มั่นคงทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง ถือเป็นกรณีศึกษาที่ซับซ้อน แม้ประเทศจะเผชิญกับความวุ่นวายทางการเมืองมาหลายปี แต่การเติบโตทางเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยการส่งออก ซึ่งได้รับแรงหนุนจากแร่ธาตุที่จำเป็นต่อการเปลี่ยนผ่านพลังงานและการลงทุนมหาศาลจากจีน ก็ยังคงดำเนินต่อไปได้ การแยกขาดระหว่างความวุ่นวายทางการเมืองและผลการดำเนินงานทางเศรษฐกิจนี้สมควรได้รับการพิจารณาอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกที่กำลังหาทางพัฒนาและวางกลยุทธ์ด้านทรัพยากรแร่ธาตุของตนเอง

ภาคการทำเหมืองของประเทศเป็นแหล่งสร้างเงินตราต่างประเทศหลัก ตัวอย่างเช่น เหมืองทองแดง Toromocho ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองโมโรโคชา เป็นกรรมสิทธิ์ของ Aluminium Corporation of China การบูรณาการอย่างลึกซึ้งกับจีนนี้เป็นรากฐานสำคัญของโครงสร้างเศรษฐกิจของเปรู อย่างไรก็ตาม เสถียรภาพที่ได้จากการส่งออกแร่ธาตุเหล่านี้กลับอยู่ร่วมกับความยากจนที่เพิ่มขึ้น ซึ่งบ่งชี้ว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจไม่ได้นำไปสู่ผลประโยชน์ทางสังคมในวงกว้างโดยอัตโนมัติ

การมีส่วนร่วมของจีนขยายเกินกว่าการสกัดทรัพยากรไปสู่โครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ เปรูกำลังเดิมพันกับท่าเรือน้ำลึกชันคายเพื่อปรับเปลี่ยนการค้าในมหาสมุทรแปซิฟิก ท่าเรือน้ำลึกนี้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ เน้นย้ำถึงความสนใจเชิงกลยุทธ์ของจีนในเส้นทางการค้าของละตินอเมริกา อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ก็ไม่ได้ปราศจากความขัดแย้ง โดยสหรัฐฯ และจีนได้ปะทะกันเรื่องท่าเรือน้ำลึกชันคาย หลังจากศาลสั่งห้ามการกำกับดูแลของหน่วยงานกำกับดูแล สิ่งนี้เน้นย้ำถึงความตึงเครียดทางภูมิรัฐศาสตร์ที่มีอยู่ในโครงการโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับมหาอำนาจระดับโลก

เปรูยังได้ให้คำมั่นที่จะใช้ข้อตกลงการค้ากับฮ่องกง แต่ยังคงเงียบเกี่ยวกับข้อตกลงกับจีนแผ่นดินใหญ่ สิ่งนี้บ่งชี้ถึงแนวทางที่ละเอียดอ่อนในการมีส่วนร่วมกับหน่วยงานเศรษฐกิจของจีน ซึ่งอาจพยายามสร้างสมดุลระหว่างโอกาสทางเศรษฐกิจกับการพิจารณาทางภูมิรัฐศาสตร์อื่นๆ มรดกของฟูจิโมริยังแสดงให้เห็นถึงข้อจำกัดของความพยายามโดยบุคคลอย่างทรัมป์ที่จะผลักดันต่อต้านอิทธิพลของจีนในเปรู ซึ่งหมายถึงความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจที่ฝังรากลึกซึ่งต่อต้านแรงกดดันจากภายนอก

การประชุมสุดยอดความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชียแปซิฟิก (APEC) ที่กำลังจัดขึ้นในกรุงลิมา แสดงให้เห็นถึงความทะเยอทะยานของเปรูที่จะมีบทบาทมากขึ้นในเวทีเศรษฐกิจระดับภูมิภาคและระดับโลก อย่างไรก็ตาม ปัญหาความยากจนที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องควบคู่ไปกับการเติบโตทางเศรษฐกิจได้บดบังเรื่องราวของเสถียรภาพและการบูรณาการนี้ ความมุ่งมั่นในการสกัดทรัพยากร แม้จะช่วยกระตุ้น GDP แต่ก็ดูเหมือนจะละเลยประชากรส่วนใหญ่ ทำให้เกิดความเหลื่อมล้ำที่กว้างขึ้น สิ่งนี้ทำให้เกิดคำถามที่สำคัญ: ความมุ่งมั่นในแผนการลงทุนที่เน้นการส่งออกแร่ธาตุจะอยู่รอดภายใต้การตรวจสอบความต้องการการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของประชากรหรือไม่?

สำหรับประเทศต่างๆ ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก รวมถึงประเทศไทย ประสบการณ์ของเปรูทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจ แม้การแสวงหาการเติบโตทางเศรษฐกิจผ่านการส่งออกแร่ธาตุและการลงทุนจากต่างประเทศสามารถให้เสถียรภาพในระยะสั้น โดยเฉพาะในภาคส่วนการเปลี่ยนผ่านพลังงาน แต่การไม่สามารถรวมการเติบโตนี้เข้ากับกลยุทธ์การพัฒนาสังคมที่ครอบคลุมจะเสี่ยงต่อการทำให้ความเหลื่อมล้ำรุนแรงขึ้น รูปแบบของเปรูชี้ให้เห็นว่าแม้ผลการดำเนินงานการส่งออกที่แข็งแกร่งและความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ก็อาจไม่สามารถแก้ไขความเปราะบางทางสังคมที่ซ่อนอยู่ได้ หากแผนการลงทุนไม่คำนึงถึงการกระจายผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมเพียงพอ ความตึงเครียดที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขคือวิธีที่จะประนีประนอมเสถียรภาพทางเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยการส่งออกกับความจำเป็นเร่งด่วนในการลดความยากจนและการพัฒนาที่ครอบคลุม