พื้นที่ภายในบ้านในสิงคโปร์: เอกสารทางวัฒนธรรมมีชีวิต

การตกแต่งภายในแฟลต HDB ใน Bedok Reservoir Road ที่ถูกนำเสนอโดย The Straits Times Life นั้นได้เปิดเผยภูมิทัศน์ภายในบ้านที่ไม่เหมือนใคร เป็นของ Samantha Loh ครีเอเตอร์ด้านเนื้อหาและสามีของเธอ ซึ่งเต็มไปด้วยงานศิลปะ เซรามิก และของกระจุกกระจิกที่รวบรวมมาตั้งแต่ย้ายเข้ามา แนวคิดดั้งเดิมที่ต้องการสไตล์โมเดิร์นกลางศตวรรษได้เปลี่ยนไปเป็นแนวเรโทรอีคลิกติกเมื่อ Loh เริ่มสะสมงานศิลปะและของตกแต่งหลากสีสัน เธอบรรยายถึงสิ่งของที่รวบรวมมาว่า “ผลิตในท้องถิ่น” โดยเน้นไปที่ผลงานของศิลปินหญิงในท้องถิ่น และการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนที่เธอเรียกว่า “ผู้สร้างที่มีความคิดคล้ายกัน”

ที่อยู่อาศัยแห่งนี้ ซึ่งเน้นย้ำถึงการผลิตงานศิลปะท้องถิ่นอย่างชัดเจน สะท้อนถึงรูปแบบที่น่าสนใจ มันชี้ให้เห็นถึงการเคลื่อนไหวที่เกินกว่าการบริโภคของตกแต่งที่ผลิตจำนวนมากไปสู่การคัดสรรพื้นที่ภายในบ้านอย่างจงใจมากขึ้น การยึดมั่นในงานศิลปะ “ผลิตในท้องถิ่น” และการมีส่วนร่วมกับผู้สร้างท้องถิ่น ตามที่ Loh อธิบาย แสดงให้เห็นถึงความพึงพอใจต่อสิ่งประดิษฐ์ที่มีต้นกำเนิดทางวัฒนธรรมที่เฉพาะเจาะจง มากกว่าสิ่งของทั่วไปที่มาจากต่างประเทศ การที่เธอเปลี่ยนมาเป็นครีเอเตอร์ด้านเนื้อหาหลังจากทำงานในด้านการออกแบบและการตลาดมา 12 ปี อาจถูกตีความได้ว่าเป็นการปรับทิศทางของความมุ่งเน้นในอาชีพไปสู่ความสนใจเหล่านี้

กระนั้น การนำเสนอการตกแต่งภายในเช่นนี้ มักจะถูกมองผ่านเลนส์ของรสนิยมส่วนบุคคลหรือไลฟ์สไตล์ที่ใฝ่ฝันเป็นหลัก คำถามจึงเกิดขึ้นว่า ทางเลือกทางสุนทรียภาพที่ถูกเผยแพร่นั้นเป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมในวงกว้าง หรือยังคงเป็นความสนใจเฉพาะกลุ่มที่โดดเด่น แม้รายงานของ The Straits Times Life จะจับภาพความโดดเด่นทางสายตาของแฟลตได้ แต่ส่วนใหญ่ก็ให้เหตุผลถึงความสวยงามนี้ว่าเป็นเพราะ “ความหลงใหลในศิลปะท้องถิ่น” ของเจ้าของบ้าน การให้เหตุผลนี้ แม้จะตรงกับเจตนาที่เจ้าของบ้านกล่าวไว้ แต่ก็ไม่ได้ชี้แจงอย่างชัดเจนถึงขอบเขตที่การปฏิบัติเช่นนี้บ่งชี้ถึงแนวโน้มที่กว้างขึ้นในวัฒนธรรมภายในบ้านของสิงคโปร์หรือเอเชียแปซิฟิก ตัวอย่างเช่น Asia Pacific Triennial มักจะจัดแสดง “การระเบิดครั้งใหญ่ของสีสันและแง่ดีที่ปลอบประโลมใจ” ในงานศิลปะร่วมสมัย ซึ่งสอดคล้องกับภาษาภาพของแฟลตใน Bedok แต่ความนิยมในกระแสหลักของการคัดสรรของตกแต่งบ้านในชีวิตประจำวันยังคงเป็นสิ่งที่ต้องเฝ้าสังเกต

การให้ความสำคัญกับงานศิลปะ “ผลิตในท้องถิ่น” เป็นการเลือกอย่างจงใจที่จะไม่เดินตามกระแสโลกาภิวัตน์ที่เหมือนกัน

แท้จริงแล้ว แนวคิดของสุนทรียภาพ “เรโทร” ไม่ว่าจะในสิงคโปร์หรือที่อื่น ๆ ก็มีความรู้สึกโหยหาอดีต โดยมักจะเป็นช่วงเวลาที่ถูกมองว่ามีวัฒนธรรมที่โดดเด่นหรือถูกโลกาภิวัตน์น้อยกว่า การนำรูปแบบอดีตกลับมาใช้อย่างเลือกสรร ควบคู่ไปกับการรับรองผลงานสร้างสรรค์ท้องถิ่นอย่างชัดเจน นำเสนอเรื่องเล่าที่แตกต่างจากกระแสหลักของการออกแบบและการบริโภคระดับโลก มันเปลี่ยนพื้นที่อยู่อาศัยให้กลายเป็นคลังเก็บวัฒนธรรมที่เฉพาะเจาะจง โดยที่วัตถุแต่ละชิ้นไม่เพียงแต่เป็นของตกแต่งเท่านั้น แต่ยังเป็นถ้อยแถลงของความจงรักภักดีทางวัฒนธรรมอีกด้วย ความท้าทายอยู่ที่การแยกแยะว่าความมุ่งมั่นที่เห็นได้ชัดต่อการผลิตในท้องถิ่นนี้กำลังจะกลายเป็นองค์ประกอบพื้นฐานของอัตลักษณ์ภายในบ้านสำหรับประชากรกลุ่มใหญ่ขึ้นหรือไม่ หรือยังคงเป็นเพียงทางเลือกทางสุนทรียภาพภายในแวดวงวัฒนธรรมที่เฉพาะเจาะจงเท่านั้น