การกลั่นกรองอาหารผ่านเลนส์ศิลปะออสเตรเลีย

การประกาศว่า Tamara Dean เป็นผู้ชนะรางวัล William and Winifred Bowness photography prize ครั้งที่ 21 ซึ่งได้รับการยกย่องในภาพถ่ายที่มีคุณภาพ 'เหมือนโอเปร่าและบทกวี' [1] ตอกย้ำความรู้สึกทางสุนทรียะที่เฉพาะเจาะจง คณะกรรมการตัดสินยกย่องว่าเป็น 'งานประพันธ์ชิ้นสำคัญ' และ 'ผลงานที่สะสมมาอย่างต่อเนื่อง' โดยอ้างถึง 'แนวคิดและกระบวนการ' ตลอดจน 'การดำเนินการและการนำเสนอที่ยอดเยี่ยม' การตัดสินนี้เป็นส่วนหนึ่งของแวดวงศิลปะออสเตรเลีย ซึ่งสะท้อนเกณฑ์ที่กำหนดไว้สำหรับความสำเร็จในการถ่ายภาพในบริบทนั้น อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้ที่สังเกตการณ์ศิลปะการทำอาหารและการนำเสนอในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก รางวัลดังกล่าวให้มุมมองที่จำกัด

การเน้นย้ำผลงานที่สะสมมาอย่างต่อเนื่องของศิลปินที่มีชื่อเสียง และการวางกรอบรางวัลรอบคุณค่าทางศิลปะที่เฉพาะเจาะจง บ่งชี้ถึงระบบที่ให้รางวัลแก่ความเป็นผู้ใหญ่ทางศิลปะและความเชี่ยวชาญทางเทคนิคประเภทหนึ่ง นี่เป็นรูปแบบทั่วไปในสถาบันศิลปะ ซึ่งการยอมรับมักจะมอบให้แก่ผู้ที่ปรับปรุงวิสัยทัศน์เฉพาะอย่างละเอียดมาเป็นเวลานาน คำถามจากมุมมองด้านอาหารคือ การรับรู้ประเภทนี้สามารถจับภาพการเปลี่ยนแปลงในทันทีในเรื่องเล่าเกี่ยวกับอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคที่มีความหลากหลายและพัฒนาอย่างรวดเร็วเช่นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้หรือไม่

แท้จริงแล้ว ข้อมูลที่มีอยู่สำหรับการประเมิน ซึ่งมาจากรายงานของ Guardian [1, 2, 3, 4] มุ่งเน้นไปที่คุณค่าทางศิลปะและความสำเร็จของบุคคลในบริบทของออสเตรเลียเกือบทั้งหมด ไม่มีการกล่าวถึงว่าผลงานดังกล่าวอาจสะท้อนการเปลี่ยนแปลงทางสังคมในวงกว้างหรือแนวโน้มที่เกิดขึ้นใหม่ในวัฒนธรรมอาหาร หรืออาจเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงทางเศรษฐกิจของการผลิตและการบริโภคอาหารได้อย่างไร ตัวอย่างเช่น แม้ว่าภาพถ่ายที่ชนะของ Dean จะได้รับการยกย่อง แต่ความเชื่อมโยงกับวัตถุดิบ แรงงานในการเพาะปลูก หรือห่วงโซ่อุปทานที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งกำหนดการรับประทานอาหารสมัยใหม่ยังคงไม่ถูกกล่าวถึง

รางวัล Bowness ในรูปแบบปัจจุบัน ดูเหมือนจะดำเนินการภายใต้การสนทนาทางศิลปะที่เป็นเอกเทศ

ตัวอย่างเช่น ประเทศไทยกำลังประสบกับการประเมินใหม่ตลอดเวลาเกี่ยวกับอัตลักษณ์ทางอาหาร ซึ่งขับเคลื่อนทั้งโดยประเพณีและนวัตกรรม ความต้องการที่เพิ่มขึ้นของตลาดโลกสำหรับส่วนผสมเฉพาะ แรงกดดันต่อเกษตรกรในท้องถิ่น และปฏิสัมพันธ์แบบไดนามิกระหว่างความแท้จริงของอาหารริมทางกับความทะเยอทะยานในการรับประทานอาหารชั้นเลิศ ล้วนเป็นความตึงเครียดที่พร้อมสำหรับการสำรวจทางศิลปะ รางวัลการถ่ายภาพที่มุ่งเน้นพลวัตเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะสร้างชุดเรื่องเล่าทางภาพที่แตกต่างกัน โดยเน้นที่แหล่งกำเนิดของอาหาร มือที่เตรียมอาหาร และโครงสร้างทางสังคมที่กำหนดความพร้อมและการรับรู้ รางวัล Bowness ในรูปแบบปัจจุบัน ดูเหมือนจะดำเนินการภายใต้การสนทนาทางศิลปะที่เป็นเอกเทศ มากกว่าที่จะเกี่ยวข้องกับกระแสเศรษฐกิจและสังคมในวงกว้างที่หล่อหลอมจานอาหารที่เราบริโภค

ในขณะที่รางวัลนี้รับรู้ถึงความเป็นเลิศในการถ่ายภาพประเภทหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้กล่าวถึงอิทธิพลของพลังทางวัฒนธรรมหรือปัจจัยทางเศรษฐกิจในวงกว้างต่อสุนทรียภาพอย่างชัดเจน การเน้นยังคงอยู่ที่ตัวศิลปินและวิสัยทัศน์ที่ประดิษฐ์ขึ้นของพวกเขา แนวทางนี้ แม้จะใช้ได้กับความชื่นชมในงานศิลปะ แต่ก็ให้ข้อมูลเชิงลึกเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับส่วนต่างที่คงอยู่โดยผู้ที่เพาะปลูกและแปรรูปส่วนผสมในภูมิภาค หรือไม่ได้ให้ความกระจ่างเกี่ยวกับรสนิยมที่เปลี่ยนแปลงไปของผู้บริโภคในเอเชียแปซิฟิก ช่องว่างระหว่างการยอมรับทางศิลปะกับความเป็นจริงระดับพื้นดินของวัฒนธรรมอาหารยังคงเด่นชัด