คนทำงานในเอเชียเพิกเฉย 'ภาวะหยุดหายใจขณะหลับ' สังคมมองความอ่อนเพลียเป็นเรื่องปกติ

ภาพจำของคนทำงานออฟฟิศในเอเชียคือความขยันขันแข็ง มักทำงานดึกตื่นเช้า และอาจมีงีบหลับสั้น ๆ ระหว่างวัน แต่กิจวัตรเหล่านี้อาจซ่อนปัญหาสุขภาพ โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการนอนหลับ

การสำรวจล่าสุดในสิงคโปร์พบว่า คนทำงานออฟฟิศ 1 ใน 4 มีความเสี่ยงปานกลางถึงสูงที่จะเป็นภาวะหยุดหายใจขณะหลับ

สิ่งที่น่ากังวลคือ แม้ปัญหานี้จะแพร่หลาย แต่กลับมีการรับรู้ที่น้อยมาก คนทำงานถึง 60% ที่มีความเสี่ยงแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับภาวะหยุดหายใจขณะหลับเลย ทำให้มองข้ามอาการสำคัญไป

ความเหนื่อยล้าในเวลากลางวันมักถูกปัดทิ้งว่าเป็นเรื่องปกติจากการทำงานหนัก ส่วนการนอนกรนเสียงดัง บางครั้งกลับเข้าใจผิดว่าเป็นสัญญาณของการนอนหลับลึกที่มีคุณภาพดี วินเซนต์ ลิม เป็นตัวอย่างหนึ่ง เขาไม่เคยคิดว่าการนอนกรนเป็นอาการของภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้น จนกระทั่งได้รับการวินิจฉัย ซึ่งสะท้อนความเข้าใจผิดที่พบได้ทั่วไป

การยอมรับความเหนื่อยล้าในวัฒนธรรมเช่นนี้แพร่หลายไปทั่วทั้งภูมิภาค ในหลายประเทศอย่างจีน การงีบหลับระหว่างทำงานไม่เพียงเป็นเรื่องปกติ แต่ยังได้รับการส่งเสริม บางคนมองว่าเป็นการช่วยรักษาสมรรถภาพในการทำงาน และบางครั้งนายจ้างก็ถูกกระตุ้นให้เห็นคุณค่าของการงีบหลับเหล่านี้

แม้แนวทางนี้จะดูเหมือนเป็นการเตรียมพร้อมที่ดี แต่อาจส่งเสริมให้คนทำงานเพียงจัดการกับอาการ แทนที่จะแก้ไขสาเหตุที่แท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากยังคงเข้าใจผิดเกี่ยวกับภาวะหยุดหายใจขณะหลับ

เบื้องหลังสถิติเหล่านี้คือการต่อสู้ที่ซ่อนเร้น หลายคนไปพบแพทย์ก็ต่อเมื่อต้องทนทุกข์มาหลายปี แม้จะมีวิธีรักษา เช่น เครื่อง CPAP ที่ช่วยให้อาการดีขึ้นอย่างมาก แต่การวินิจฉัยที่ล่าช้าก็หมายถึงการปล่อยปัญหาสุขภาพไว้โดยไม่ได้รับการแก้ไขนานเกินไป ดังนั้น ปัญหานี้จึงไม่ได้อยู่ที่วิธีรักษาที่มีอยู่ แต่อยู่ที่การตระหนักถึงปัญหาตั้งแต่แรกเริ่ม

สถานการณ์นี้สะท้อนวัฒนธรรมโดยรวมเกี่ยวกับงาน การพักผ่อน และการรับรู้ตนเองในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก แรงผลักดันเพื่อความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและความสำเร็จในอาชีพ มักมาพร้อมกับความคาดหวังโดยนัยถึงความอดทน ซึ่งความไม่สบายกายจะถูกเก็บไว้ภายใน หรือถูกมองว่าเป็นเรื่องปกติไป

ผลสำรวจในสิงคโปร์ชี้ให้เห็นช่องว่างระหว่างประสบการณ์ส่วนตัวกับความเข้าใจทางการแพทย์ ที่สัญญาณทางสรีรวิทยาที่พบบ่อยถูกตีความผิดพลาดภายใต้กรอบของความขยันหมั่นเพียร สิ่งนี้อาจนำไปสู่วงจรที่การเป็น “คนทำงานหนัก” กลับทำให้ปัญหาสุขภาพแย่ลงโดยไม่รู้ตัว ซึ่งส่งผลกระทบต่อความเป็นอยู่ที่ดีในระยะยาว และท้ายที่สุดก็คือประสิทธิภาพในการทำงาน การยอมรับความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องจึงเป็นสัญญาณทางวัฒนธรรมที่ควรได้รับการพิจารณาอย่างจริงจัง