สะพานที่มองไม่เห็น: บทกวีท่ามกลางรอยร้าวในเอเชีย

รายงานจาก Nippon.com เกี่ยวกับคัง ฮันนา กวีชาวเกาหลีใต้ผู้รังสรรค์บทกวีทันกะในภาษาญี่ปุ่น สะท้อนถึงการมีส่วนร่วมที่ยากจะวิเคราะห์ด้วยกรอบปกติ คัง ในวัย 31 ปี ได้รับการยอมรับในญี่ปุ่นสำหรับผลงานในรูปแบบกวีนิพนธ์ที่มีประวัติยาวนานกว่า 1,500 ปี ความสำเร็จของเธอ ในฐานะผู้ชนะรางวัลสำหรับทันกะเพียงคนเดียวที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่น แตกต่างจากพลวัตที่มักเป็นที่ถกเถียงและปรากฏชัดในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศต่างๆ ในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก

เส้นทางของคังประกอบด้วยขั้นตอนที่ชัดเจนและมีหลักฐาน: สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยสตรีซุกมยองในกรุงโซล, ปรากฏตัวเป็นประจำในรายการทันกะของ NHK, และได้รับการคัดเลือกให้เป็นผู้เข้ารอบสุดท้ายของรางวัลคาโดกาวะทันกะเป็นเวลาสามปีติดต่อกันตั้งแต่ปี 2016 ถึง 2018 ผลงานรวมเล่มครั้งแรกของเธอ *Mada mada desu (A Long Way to Go)* ได้รับรางวัล Modern Tanka Award for New Writers ในปี 2020 เธอยังทำงานเป็นศาสตราจารย์ที่ Professional University of Information and Management for Innovation ในโตเกียว และดำเนินธุรกิจเครื่องสำอาง

วิถีทางนี้บ่งบอกถึงการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมที่ข้ามผ่านช่องทางทางการและวาทศิลป์ทางการเมือง การที่กวีชาวเกาหลีใต้สามารถเชี่ยวชาญและได้รับการยอมรับในรูปแบบศิลปะญี่ปุ่นอันดั้งเดิมอย่างลึกซึ้ง สะท้อนถึงกระแสความลื่นไหลทางวัฒนธรรมที่ซ่อนอยู่ นี่ไม่ใช่เรื่องของข้อตกลงทางการทูตหรือตัวเลขการค้า แต่เป็นเรื่องของทางเลือกส่วนบุคคลที่จะจมดิ่งลงไปในการแสดงออกทางวัฒนธรรมอื่น ดึงเอา "คำตอบที่เรียบง่ายอย่างน่าประหลาดใจ" ออกมาจากความรู้สึกที่ซับซ้อน ดังที่เธอเล่าถึงทันกะ

ทว่า ความสำเร็จอันโดดเด่นนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ที่กว้างขึ้นของปฏิสัมพันธ์ระดับชาติโดยพื้นฐาน การแข่งขันทางเศรษฐกิจ ข้อขัดแย้งทางประวัติศาสตร์ และการจัดแนวทางภูมิรัฐศาสตร์ยังคงกำหนดวาทกรรมหลัก ความสำเร็จของกวี แม้จะสำคัญสำหรับผู้มีส่วนร่วม ก็ไม่ได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงนโยบายต่างประเทศหรือการเปลี่ยนแปลงในวงกว้างของความรู้สึกสาธารณะในทันทีทั่วทั้งประชากร ความเป็นเอกลักษณ์ในสถานะของคัง—ในฐานะ "ผู้ชนะต่างชาติเพียงคนเดียว"—เน้นย้ำถึงลักษณะเฉพาะมากกว่าที่จะส่งสัญญาณถึงแนวโน้มทั่วไป

ตัวชี้วัดปกติสำหรับความร่วมมือในภูมิภาค เช่น การร่วมลงทุนทางเศรษฐกิจ หรือข้อตกลงด้านความมั่นคง ยังคงแตกต่างจากการซึมซับทางวัฒนธรรมดังกล่าว ความตึงเครียดที่มักพบในประกาศอย่างเป็นทางการหรือข่าวสารไม่ได้จางหายไปเพราะสะพานทางศิลปะส่วนบุคคล การทำงานของคัง ฮันนา กลับนำเสนอข้อสังเกตที่แม่นยำว่าบทสนทนาทางวัฒนธรรมสามารถดำเนินไปในอีกระดับหนึ่งได้อย่างไร ระดับที่ตั้งอยู่บนความพยายามทางปัญญาและวินัยทางศิลปะของแต่ละบุคคล มากกว่าอัตลักษณ์รวมหมู่หรือความคิดริเริ่มที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐ การมีส่วนร่วมนี้ดำรงอยู่ มีประสิทธิภาพสำหรับผู้มีส่วนร่วม และดำเนินไปโดยไม่คำนึงถึงความขัดแย้งที่เด่นชัดกว่าที่พาดหัวข่าว มันคือข้อโต้แย้งที่เงียบเชียบและขัดแย้ง แสดงออกด้วยบทกวี ไม่ใช่คำพูด ว่าการบูรณาการในภูมิภาคในรูปแบบที่แตกต่างนั้นเป็นไปได้เสมอ แม้จะไม่ค่อยได้รับการยอมรับอย่างเต็มที่นัก

การแยกความรู้สึกที่ซับซ้อนและพันกันให้เป็นทันกะสั้นๆ สามารถเผยให้เห็นคำตอบที่เรียบง่ายอย่างน่าประหลาดใจ

ดังนั้น คำถามจึงไม่ใช่ว่าการกระทำดังกล่าวจะนำไปสู่การปรองดองความแตกต่างระดับชาติที่กว้างขึ้นโดยสากลหรือไม่ แต่เป็นว่าความพากเพียรอย่างเงียบๆ ของสิ่งเหล่านี้มีส่วนสร้างโครงสร้างพื้นฐานแห่งความเข้าใจที่ละเอียดอ่อน แต่ยั่งยืน ซึ่งมักจะมองไม่เห็นสำหรับผู้ที่มองหาท่าทีที่ยิ่งใหญ่กว่าหรือไม่